TOPOK projektuje i realizuje instalacje do biosuszenia zmieszanych odpadów komunalnych, dla przygotowania ich do wykorzystywania przy odzysku materiałowym lub termicznym. Opis procesu przedstawiamy poniżej.

Proces biologicznego suszenia odpadów wykorzystuje autotermiczne ciepło powstałe podczas tlenowego rozkładu odpadów biodegradowalnych do suszenia całego strumienia odpadów, znajdującego się w bioreaktorach. Przy czym strumień odpadów należy rozumieć jako odpad zmieszany, w którym znajdują się frakcje zarówno biodegradowalne, jak i te, które nie ulegają biologicznemu rozkładowi.

Odpad, który ma zostać poddany biosuszeniu, musi być odpowiednio przygotowany w procesie mechanicznej obróbki, przed jego przekazaniem do bioreaktorów.

Mechaniczna obróbka odpadu winna zapewnić m.in. właściwe uziarnienie materiału, w celu jego rozluźnienia i jednocześnie utworzenia odpowiednich przestrzeni w złożu, dla prawidłowego przebiegu procesu biosuszenia. Stopień rozdrobnienia materiału powinien wynosić około 250 mm.

Obróbce za pomocą biosuszenia poddaje się cały strumień odpadów zmieszanych, ponieważ ideą tej technologii jest wysokie podsuszenie całego wsadu (redukcja wilgotności z ok. 50% do ok. 20%), celem jego dalszego przetworzenia lub poddania odzyskowi materiałowemu, względnie energetycznemu. Dodatkowym efektem procesu jest zmniejszenie masy wsadu o ok. 30%.

Źródłem energii cieplnej, niezbędnej dla przebiegu procesu, jest autotermiczny, aerobowy rozkład frakcji biodegradowalnej, znajdującej się w strumieniu odpadów zmieszanych. W ten sposób powstałe ciepło wykorzystane jest do "współsuszenia" całego wsadu materiałowego, w którym oprócz frakcji organicznej, będącej nośnikiem energii, znajdują się również odpady nierozkładalne lub wolnorozkładalne, tj. folie, plastiki, opakowania wielomateriałowe, karton, papier itp.

Dla prawidłowego prowadzenia procesu biosuszenia odpadów, w złożu musi być zapewniona odpowiednia gospodarka w zakresie jego napowietrzania i nawadniania. W pewnym sensie biosuszenie jest odwróconym procesem kompostowania, ponieważ złoże pracuje w środowisku tlenowym, ale bardzo ubogim w wodę. Dlatego frakcja organiczna ulega jedynie częściowemu rozkładowi, a pozostała jej część – z braku niezbędnej wody – staje się biologicznie nieaktywna.

Z tego też powodu powstały po biosuszeniu stabilat powinien być bardzo szybko dalej obrobiony lub przetworzony, ponieważ substancje organiczne w nim zawarte mają duże właściwości higroskopijne. Istnieje zatem ryzyko, że po nasyceniu wodą, w materiale znów będą zachodzić procesy niekontrolowanego rozkładu, najczęściej fermentacji.

Uzyskany w procesie biologicznego suszenia stabilat jest produktem, który ze względu na niską wilgotność, daje się dalej łatwo obrabiać. Szczególnie dobre efekty osiąga się w procesach mechanicznego rozdzielania od siebie poszczególnych frakcji, co sprzyja podnoszeniu efektywności ewentualnego odzysku.

Ze względu na niską wilgotność, a co za tym idzie – podwyższoną wartość ciepła spalania, wytworzony w procesie biologicznej stabilizacji materiał może być interesującym produktem dla zastosowania jako paliwo zastępcze (alternatywne) (SRF) np. w cementowniach.

biosuszenie2